Wat raakt de mens, wat raakt het wij… de wereld is een onschendbaar, onaantastbaar organisme. Uiteraard kunnen we ons dat nog nauwelijks voorstellen als we heden ten dage om ons heen zien. De beschadigingen door mensenhanden veroorzaakt, dienen ook weer door diezelfde mensenhanden te worden hersteld. De wereld laat echter niet op zich wachten, en heeft de natuur ingezet om te starten met de grootschalige aanpak… de natuurrampen. Het is namelijk niet zomaar dat deze in rap tempo toenemen en opvolgen.

Daar waar mensenhanden enig verandering veroorzakende bemoeienis heeft met de werkelijke natuur, staat aan de andere kant een mogelijk desastreus gevolg te wachten. We kunnen ons dan wel afvragen waarom de destructieve beweging  zo veelvuldig de kop op steekt.  En wellicht dienen we ons eerder af te vragen of het niet al veel eerder tijd was voor bezinning, en om te zien naar nieuw bestaan… vruchtbaar en werkelijk bestaan.. Bestaat het nog?

Klimaatverandering is niets nieuws, doch daarmee is er niet alleen sprake van het weer dat de toonzetting hiervoor aangeeft. De verharding in de maatschappij wijst ook op een duidelijke verandering van het menselijke omgangsklimaat.

Steeds meer expressie en steeds minder compassie leidt alleen maar meer naar destructie. Daar zit duidelijk de crux van het totale plaatje aan klimaatverandering. Mededogen is een mooi begrip, maar die werkt niet van afstand. En het is juist deze afstand die voor velen moeilijk te bevatten is.

Daar waar technologie de mens in feite dichter tot elkaar zou moeten brengen, is juist het omgekeerde effect ontstaan. Het effect van de afstand. Daar waar er letterlijke afstand is, ontstaat met beelden op telefoons en computers het gevoel dat er geen afstand meer is. Dat is in een aantal situaties natuurlijk heel fijn. Want zo worden gevoelens van heimwee en verlangens tijdelijk uitgeschakeld. Maar als we in één en dezelfde ruimte allen op beeldmateriaal zijn gefixeerd, zoals op de mobiele telefoon, dan is daar nog steeds de levensgrote afstand.

Deze afstand is het die de verharding en verstarring tot stand brengt, en de menselijke klimaatverandering bewerkstelligd.  Op macro niveau kristalliseert zich dit uit tot acties die hier volledig mee in harmonie zijn, maar niet harmonieus aanvoelen voor de mens. Disharmonie, klaagzang en grove spierballentaal zijn dan het gevolg met zowel de aanval op de natuur en de mensheid direct in de kielzog.

In het wereldpolitieke landschap zien we niet anders… niet mooi, maar wel in harmonie met de huidige tijd. Wat daar ook bij past is het rustig af laten glijden van alle zaken die het verstarrende afstandseffect in stand houden. De beweging is hoekig en hard en mag terug naar de zachte rondere vormen. De mensen zijn echter de beeldhouwers, het wachten is op het startsein voor het creatieve proces van de echte levenskunstenaars… wellicht ben jij er ook één…. 


Over ons   Contact   Cookies   Privacy   Auteursrecht  Nieuwsbrief  Dag van de Vrouwen © 2018
KvK-nr: 68172583 Btw-nr: NL857331711B01  Van Eeghenlaan 27 1071 EN Amsterdam