Soms kan het enige tijd duren voordat we in Europa kunnen genieten van een fijn klimaat. Tegelijkertijd kun je afvragen wat nou een fijn klimaat is. De ene mens heeft graag de zon, en kan er ook echt goed tegen. Terwijl de andere mens graag de kou heeft. Lekker koel en fris heeft dan de voorkeur.

Uiteraard is een beetje van beide het ultieme scenario. De combinatie van warmte en veel lichte zonnestralen afgewisseld met een fris briesje wind, regen en af en toe een sneeuwvlokje. Precies zo is het ook in het leven van de mens. Altijd op zoek naar de perfecte combinatie en de juiste balans.

Al geruime tijd hebben we echter te maken met een grootschalig, en schadelijke verschuiving van het evenwicht in de natuur. De mens heeft daar jammer genoeg een heel groot aandeel in. Door haar eeuwige drang tot het constant willen verfraaien en cultiveren.

Toch is er iets, wat men heel vaak niet begrijpt. En dat is het feit dat de zoektocht naar balans, in wezen de zoektocht is naar iets wat er al is!... Soms is men echter niet of niet direct in staat dit ook in te zien.

Wie bijvoorbeeld een tuin heeft, zal meteen zijn best doen om deze in te richten naar zijn eigen goeddunken en smaak. Alles wat er al in staat, wordt er uitgehaald om vervolgens plaats te maken voor exact hetzelfde principe.  

Liggen er grasmatjes, dan wil men nieuwe grasmatjes. Is er al een perkje aangelegd, dan gaat men deze direct omvormen tot een andere structuur. Echter, het is en blijft nog steeds hetzelfde perkje…

De mens is echter onderzoekend, en zal zelfs in dat wat al dik in orde is, verandering willen aanbrengen. Dat de effectiviteit doorgaans van tijdelijke aard is, maakt dan ook niet zoveel uit. Het gaat er dan om dat er weer even iets is gepresteerd, geïnnoveerd.

Op wereldniveau is het juist deze drang en behoefte tot innovatie die het op enig moment nou juist overbodig maakt. Het overduidelijke voorbeeld is te zien in de natuur. Kijk maar eens goed rond in de natuur, en stel dan de vraag; hoe vaak kun je nog onkruid wieden? “Oneindig vaak”, is dan zonder meer het antwoordt.

Dat neemt echter niet weg dat de natuur zijn eigen structuur niet kent, en zich daar ook niet altijd aan zal houden. Moeder natuur heeft haar eigen bosgidsen en bewakers, waar geen mens aan te pas hoeft te komen. De mens echter, nimmer aflatend, zal de natuur wel weer eens even een handje helpen.... ongevraagd!

De natuur is en blijft namelijk een zelfregulerend ecosysteem. Dus ook al zou je zelfs miljoenen malen het onkruid wieden, dan nog komt het binnen de kortste keren weer vrolijk tevoorschijn. Wat dat betreft, valt er hier voor de mens nog zeker iets te leren ook. Want onkruid is nimmer moe... En kan niet, wil niet en bestaat niet kent het simpelweg niet!

Maar er is meer, want onkruid, althans zo noemen wij het, heeft een duidelijke functie. Die is niet alleen voor de mooi ogende weelde, maar dus ook ter bescherming van Moeder aarde, mens en dier.

Het wordt steeds duidelijker dat een mooi gecultiveerd en vooral volledig betegeld tuintje, onvoldoende bijdraagt aan het behoud van groei en bloei. We leven nu in een tijdperk, waarin het eens tijd wordt, om net zoals in vroegere tijden een perkje te laten zijn hoe deze zelf wil zijn.

Uiteraard kunnen de mensen meewerken, door het zelfregulerend te laten zijn! Dan zal de natuur zijn werkelijke waarde en schoonheid graag laten zien, en bovenal het behoudt daarvan. Ook daar kan de mens wellicht iets van leren…

Namaste!


Over ons   Contact   Cookies   Privacy   Auteursrecht  Nieuwsbrief  Dag van de Vrouwen © 2019