In ons mooie mensenleven kennen we aan alles een zekere waarde toe. Dat zit  enorm diep ingebakken in de mens. Het is veelal een onderwerp waarmee direct met de deur in huis wordt gevallen. Als je dan eens gezellig staat te wezen op een leuk feestje, ben je blij dat je even weg bent van al dat zakelijke gezeur.

Maar niks hoor, want zodra men in gesprek raakt is de eerste de beste vraag die men naar de kop geslingerd krijgt… Je raad het al; “wat doe jij in het dagelijks leven”.  Een mooie oneliner die men zo luchtig mogelijk tracht te brengen, en toch een enorme beladen ondertoon in zich herbergt. Want waar vraagt men nou eigenlijk naar, wat wil men echt weten van de ander.

Als dit gegeven eens onder de loep wordt genomen voelt men zich misschien minder galant bij het stellen van de welberuchte vraag. Wie deze fout beantwoordt krijgt onherroepelijk de genadeklap. Te herkennen aan de ijselijke stilte, een onwaardige knik of erger… de vrager toont onmiddellijke desinteresse en wandelt direct door, op naar het volgend gesprek.

Eigenlijk is het een grote schande om elkaar lukraak te vragen naar diens betrekkingen. Waar men eigenlijk naar op zoek is, heeft te maken met het achterhalen van diens status. Alvorens een echt leuk gesprek aan te gaan wil men eerst weten of er valt te sollen met de bevraagde persoon, is er sprake van nietsnutterij of is het misschien een potentiële partner die leuk in de slappe was zit…. Het zou je maar zomaar gebeuren!

Linksom of rechtsom, het is en blijft een vreemde gewaarwording  te ontdekken dat de gemiddelde Westerling zo in elkaar steekt. Andere culturen slaan dit indrukwekkende fenomeen dikwijls met lichte gêne gade.

Maar waarde heeft een veel grotere omvang dan we wellicht denken. Sociaal maatschappelijk krijgen we er ook meer last van, door overal een waarde aan te moeten of te willen hechten.Want welke waarde betekent tegenwoordig ook nog echt iets? In vroegere tijden was men op basis van het woord of de handdruk verzekerd van het waarheidsgetrouwe gehalte van de situatie. Dat is anno nu wel heel erg veranderd. Er is misschien zelfs sprake van afwezigheid daarvan, want werkelijk overal voert het onwaardige de boventoon.

Onze leiders in het politieke landschap lijken het al dan niet mee instemmende volk met leugens, bedrog, roddel en achterklap om de oren te slaan. Blijkbaar maakt het niet veel uit, om evengoed op handen te worden gedragen. Het is inmiddels het handelsmerk geworden van de Amerikaanse president Trump, en in Europa loopt men ook erg goed in de pas mee.

Desondanks is Engeland met haar waarachtige Brexit slapstick de beste Europese theatermaker van de 21e eeuw! Aan dit eindeloze verhaal kan toch geen hond nog waarde meer aan hechten, of wel soms?...  Het zou de Britten inmiddels een sausage zijn! 

In religieuze kringen waren we sowieso al niet meer veilig. Des te meer men daar al helemaal nergens meer van op kijkt. Het ene schandaal na het andere volgde elkaar in rap tempo op, zodanig dat meneer en mevrouw ‘hashtag metoo’, daarmee linea recta naar het kerkhof kunnen worden afgevoerd! De wereld verkeert werkelijk in complete illusie. Die was er uiteraard altijd al, maar dan puur ter vermaak. In de echte wereld is dat lang niet zo vermakelijk meer.

Waarde en waarheid hebben een innige band met elkaar, maar gaan dikwijls niet meer samen door één deur. Hoe het ook zij, we kunnen hier wel wat uit leren, en weer eens echt met de eens zo mooie normen en waarden aan de slag gaan. Niet meer wachten op degene die de schoen past, en aantrekt. Niet meer het één zeggen en dan het ander doen. Verandering is het beste redmiddel van de nonsens, en het is zeker dat je er wat aan hebt. Neem dat maar eens aan, voor wat het waard is….

Tips; doorbreek de eigen illusie en doe het eens allemaal anders – wees leuk om leuk te zijn niet om iets te verkrijgen – waardigheid komt met aardigheid!


Over ons   Contact   Cookies   Privacy   Auteursrecht  Nieuwsbrief  Dag van de Vrouwen © 2019